Cosmetische chirurgie van werknemer: wat zijn de gevolgen voor werkgever?
Hollywoodsterren zijn ons al voorgegaan voor wat betreft het laten doen van cosmetische chirurgie. Tegenwoordig zijn cosmetische ingrepen ook voor gewone stervelingen steeds meer algemeen geaccepteerd. Botoxfeestjes, ‘Make over’-programma’s op televisie en trips naar buitenlandse privéklinieken zorgen er voor dat het nu steeds normaler is om een ingrijpender wijziging aan je uiterlijk te laten doen dan het kopen van een nieuw pak of een nieuwe dagcrème. Dat dergelijke ingrepen steeds betaalbaarder worden, werkt natuurlijk mee aan de populariteit.
Door die populariteit en de lagere drempel om “iets te laten doen” komt het steeds vaker voor dat een werknemer tot een cosmetische operatie over gaat.
Maar waar moet je als werkgever rekening mee houden, als een werknemer graag een cosmetische behandeling wil laten uitvoeren? Wat als de inschatting is dat hij/zij dan een aantal weken uit de roulatie zal zijn? Mag je het de werknemer verbieden? Of daar voorwaarden aan verbinden? En: wat als deze operatie complicaties met zich mee brengt?
Sommige ingrepen zijn dusdanig heftig en vergaand, dat deze een paar weken herstel vergen. Dit terwijl het bij cosmetische chirurgie aanpassingen aan het lichaam betreffen die wel gewenst, maar vaak niet fysiek noodzakelijk zijn.
Een werknemer die een niet-noodzakelijke, cosmetische operatie wil ondergaan, doet er goed aan om vooraf bij zijn werkgever open kaart te spelen. Een werkgever moet immers wel weten wat er gaat gebeuren, en wat de reden is dat hij niet op de aanwezigheid van de werknemer kan rekenen. Een werknemer kan, zonder in al te veel details te hoeven treden, weergeven wat er komen gaat. Het is gebruikelijk om voor de duur van de ingreep plus herstelperiode vakantiedagen of onbetaald verlof op te nemen. Als herstelperiode moet dan de algemeen gangbare herstelperiode worden genomen, dan wel de inschatting van de uitvoerende arts. Een werknemer moet er verder alles aan doen om het herstel zo voorspoedig als mogelijk te laten verlopen.
Een operatie verbieden zal een werkgever naar alle waarschijnlijkheid niet lukken. Een werkgever doet er op zijn beurt dan ook verstandig aan om een werknemer de gelegenheid te geven om een cosmetische operatie te laten ondergaan. Daarbij kan de werkgever wel met de werknemer afspreken dat hij zijn werkzaamheden goed overdraagt aan een collega, van tijd tot tijd feedback geeft over lopende zaken en werkgever op de hoogte houdt van de voortgang van het herstel.
Er zijn over deze kwestie slechts een paar uitspraken. Eén voorbeeld uit de praktijk is, dat een werkgever zijn werkneemster niet wilde uitbetalen voor de extra tijd dat een werkneemster na een cosmetische operatie nodig had om te genezen. De werkneemster had onbetaald verlof opgenomen voor de operatie plus herstelperiode. Tijdens de herstelperiode had zij een ontsteking opgelopen, waardoor haar herstel langer duurde dan door de medisch specialist was verwacht. Werkgever vond, nu de werknemer met het kiezen voor een operatie haar extra lange arbeidsongeschiktheid in wezen over zichzelf had afgeroepen, dat de werkneemster dan ook zelf maar op de financiële blaren moest zitten. De redenering van de werkgever werd door de rechter niet gevolgd, omdat de werkneemster nu eenmaal niet met opzet langer ziek bleef. Werkneemster had het voornemen om door de operatie mooier te worden, niet om arbeidsongeschikt te worden. De werkgever moest daarom gedurende de ziekteperiode het salaris doorbetalen.
Aan cosmetische chirurgie zitten dus ook voor een werkgever wel wat haken en ogen. Aan de andere kant: na de ingreep heeft de werkgever een werknemer in dienst die prettiger in zijn vel zit. Naar verwachting zal zich dat waarschijnlijk dan ook vertalen in beter functioneren op de werkvloer.
Angelique Heijman, advocaat en NMI-mediator
